كشور اوكراين با ٦٠٠ هزار كيلومتر مربع مساحت و بيش از ٤٨ ميليون نفر جمعيت در سال ١٩٩١م. از شوروي سابق استقلال يافت.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در اروپاي شرقي، اين كشور از نظر صنعتي به ويژه صنايع نظامي و هوا ـ فضا و متالوژي داراي جايگاهي خاصي در جهان است. معادن آهن، زغالسنگ، نيكل، منگنز، نفت و گاز مهمترين سرمايههاي طبيعي اين كشور را تشكيل ميدهد. نخستين نشانههاي سكونت در اوكراين در نواحي جنوبي شبهجزيره كريمه در جنوب اين كشور، كشف شده است.
گفته ميشود، در قرن هفتم پيش از ميلاد، قبيلههاي كوچنشين اسكيفها (سكاها كه گروهي از آنها ساكن ايران هم بودهاند) در استپهاي درياي سياه اقامت كردهاند. در اين دوره گروههاي يوناني مهاجر كه با تشكيل شهركهايي به تجارت برده ميپرداختند در برخي قسمتهاي اوكراين امروزي ساكن بودهاند. از قرن هفتم تا چهارم قبل از ميلاد، اطراف رودخانة دنيپر به وسيله قبيلههاي اسلاو و قبيله معروف آنتوف اشغال شد. اين وضعيت تا قرن ششم ميلادي ادامه داشت ولي از اين قرن به بعد، به تدريج شاخه اسلاوهاي شرقي از جامعه واحد اسلاوها جدا شد و از سال ٨٨٢م. با تشكيل دولت روس باستان تحت عنوان كييفسكيا روس بخش عمده اوكراين امروزي تحت قلمرو اين دولت قرار گرفت. اين دولت از اتحاد اسلاوهاي شرقي و قبيلههاي متفقين در منطقهيي تحت عنوان روسكايا زيمليا به مركزيت كييف تشكيل گرديد. اوكراين دوراني درخشان را در اين دوره تجربه كرد. در دوران حكومت ولاديمير (٩٨٠ ـ ١٠١٥م.) مسيحيت ارتودكس عموميت يافت و اين امر موجب نزديكي به دولتهاي اروپايي و گسترش فرهنگ بيزانس شد. ظاهرا نام اوكراين كه مفهوم لغوي آن در زبان روسي ـ در حاشيه ـ است از حدود قرن پانزدهم ميلادي رواج يافت.
كييف پس از يك دوره سستي و ضعف از نيمه دوم قرن دوازدهم در سال ١٢٤٠م. از سوي باتوخان مغول اشغال و ويران شد. در اين دوران تا پايان قرن چهاردهم، بخشهاي مختلف اوكراين بارها به وسيله خاندان كريمه و دولتهاي مغول، تركيه، مجارستان، مولداوي، لهستان و ليتواني تقسيم شد. ورود قزاقها ( افراد مسلح كه عليه تاتارها قيام كردهاند) به اوكراين از قرن چهاردهم به بعد را بايد حادثهاي مهم در تاريخ اوكراين تلقي كرد. آنها به تدريج به عنوان ساكنان محلي نقشي مهم در تاريخ اوكراين ايفا كردند كه از جمله ميتوان به مبارزه آنها در سالهاي ١٦٤٨ تا ١٦٥٤ عليه اشغالگران لهستاني اشاره كرد.
در سال ١٦٤٩م. با خيانت تاتارها به قزاقها ـ به رغم اتحاد قبلي ـ قزاقها از روسيه تقاضاي كمك كردند كه منجر به امضاي توافقنامهاي بر سر پيوستن اوكراين به روسيه با حفظ خودمختاري شد. ضعف و فروپاشي دولت قزاقها از ١٦٦٣ تا ١٦٨٧ آغاز شد و عملا سرزمين شرق رود دنيپر زير نفوذ روسيه و سرزمينهاي غرب دنيپر نيز زير نفوذ لهستان قرار گرفت. جمهوري سوسياليستي شوروي اوكراين در ١٢ دسامبر ١٩١٧م. تشكيل شد و در روند جنگهاي داخلي بين سالها ١٩١٧ تا ١٩٢٠ بر دامنة اقتدار اين حكومت افزوده شد و در نتيجه بر اماكن بيشتري سلطه يافت تا اين كه در سال ١٩٢٢ رسماَ در تركيب اتحاد جماهير شوروي قرار گرفت. در سالهاي ١٩٤٠ تا ١٩٤٤ اوكراين تحت اشغال نيروهاي فاشيست آلمان قرار گرفت و در خلال جنگ جهاني دوم ٥/٨ ميليون نفر از مردم اوكراين كشته شدند ولي پس از پايان يافتن جنگ به ويژه از سال ١٩٤٦ ـ ١٩٦٠ بر سرعت بازسازي اكراين افزوده شد. كريمه نيز در سال ١٩٥٤ به تابعيت اوكراين درآمد.
شهر ٢/٥ ميليون نفري كييف، پايتخت و بزرگترين شهر اوكراين كه گفته ميشود قدمتي ١٥٠٠ ساله دارد، از دو بخش شرقي و غربي تشكيل شده است. حدفاصل اين دو بخش رودخانه بزرگ دنيپر است. فضاي سرسبز اين شهر كه ٥٠٠ كيلومتر مربع از ٨٠٠ كيلومتر مربع آن تشكيل ميدهد، اين شهر را به شهر باغها مشهور ساخته است. ظاهرا نام كييف منسوب به فردي به نام "كي" است كه يكي از سه برادر و يك خواهري از اقوام ايلو است كه نخستين بار در نيمه دوم قرن چهارم و يا اوايل قرن پنجم وارد اين منطقه شدند و اين شهر را بنا نهادند. در سال ١٩٨٢ و در آخرين سالهاي عمر شوروي سابق رسما هزار و پانصدمين سال تأسيس اين شهر جشن گرفته شد. شهر بزرگ كييف در نخستين روزهاي جنگ جهاني دوم، از سوي هواپيماهاي آلمان بمبباران شد و از ١٩٤١ تا ١٩٤٣ نيز در تصرف نازيها بود و در اين مدت بيش از ١٩٥ هزار سكنه آن قتل عام و حدود دو هزار كارخانه و مؤسسه نيز ويران شدند. پس از پايتختي خاركوف از سال ١٩٣٤ به اين سو رسماَ كييف پايتخت اوكراين بوده است. اين شهر پس از فروپاشي شوروي و ورود شركتهاي اروپايي و امريكايي به ويژه پس از انقلاب نارنجي و قدرت يافتن نيروهاي طرفدار غرب به سرعت به سوي تبديل شدن به يك شهر با الگوي غربي حركت ميكند.
 |
 |
 |
 |
 |